سلام بر اهل سلام :
                                   چو عضویی به درد آورد روزگار ..... دگر عضوها را نماند قرار
تا بحال شده به این بیت بسیار زیبا که شهرت جهانی داره توجه کنیم ؟ خیلی ها فکر می کنند درد و بیماری برای جسمه و هر موقع کسی از نظر جسمانی بیمار شد باید بهش کمک کرد . آیا به این مطلب اعتقاد دارید که روح و روان آدمی هم دچار بیماری میشه ؟ اگر این مطلب رو قبول دارید ، آیا نباید بیماران روحی و جسمی رو به یک چشم نگاه کنیم و در هر صورت به هر دو بیمار کمک کنیم ؟
من از برخی دوستانم گلگی دارم و این مطلب رو بخاطر برخی از دوستان تندرو نوشتم ، چطور تا یک بیمار جسمانی نیاز به کمک پیدا میکنه ؛ به هر دری میزنیم تا مشکلش رو حل کنیم ؛ اما تا متوجه میشیم یه انسانی که راه رو گم کرده و ناخواسته تو بغل شیطان افتاده زودی ازش فاصله می گیریم و بهش برچسب گناهکاری و خرابکاری میزنیم . چرا باید خودمون رو از دیگران بالاتر فرض کنیم و به دیگران به چشم حقارت نگاه کنیم ؟ چرا باید یک نفر رو فقط بخاطر اینکه راهش رو گم کرده ، رها کنیم و اون رو در کنار وسوسه های بی امان شیطان تنها بذاریم ؟
به فرض هم که او  " نویسنده ی یک وبلاگ غیر اخلاقی ، یک انسان خطا کار ، و ... " باشد ؛ آیا انصاف است که او را در این وضع تنها بذاریم و اجازه بدیم تا شیطان با نیرنگ و فریب ، اون رو از ما جدا کنه و در منجلاب غفلت و گمراهی غرق کنه ؟ به نظر من رفاقت با آدمهای مومن و برجسته هم زکات داره و زکات آن دستگیری و کمک کردن به انسانهای غافل و سرگردان است .
برخی از دوستان تقاضا کردند چون بنده یک نویسنده ی مذهبی هستم ، در ارتباط با دوستانم بیشتر دقت کنم و هر کسی رو در بخش پیوندهام و پارسی یارم قرار ندم ؛ شاید باور نکنید ، اما وقتی من اون پیامها رو خوندم ؛ خیلی دلم شکست . یعنی ما تنها باید با انسانهای وارسته در ارتباط باشیم و دیگران رو به حال خودشون رها کنیم ؟ چون بعضی ها بجای " دل " برای " نفس " می نویسند باید برن جز تحریم شده ها ؟ این برای یک انسان مومن که ادعای جهانی شدن اسلام و مذهب شیعه رو میکنه خیلی دردناکه...
ما باید از خود محوری فاصله بگیریم و برای رسیدن به تعالیم والای انسانی دست به دست هم بدیم و با یک جامعه ی اسلام محور به درجات رفیع انسانی برسیم ؛ چون با این روش هم ظرفیت دریافت و پذیرش هر شخص افزایش پیدا میکنه ، و هم اگر کمی و کاستی در یکی از اشخاص باشد به واسطه ی دیگران برطرف می شود و به این طریق دیگر هیچ مشکلی در میان ما نخواهد بود...

بیاید یکم دلهامون رو صافتر کنیم و به زندگی دوستانه تر نگاه کنیم ؛ و به داشته ها مغرور نگردیم و با دستگیری از دیگران ؛ همه در کنار هم به آنچه ی دلیل و بهانه ی خلقت آدمی است برسیم...

خوشحال میشم اگر نظری دارید با صراحت بیان کنید تا در کنار هم بتونیم این مشکل رو ریشه کن کنیم

زیر سایه ی رحمت حق
یا علی مدد